Publication: `In de Wolken` (boven Texel & in Zeist)
Sunday 15 April 2007 - After two severe sky dive accidents on the Isle of Texel my shoulder, ankle and back bone have been damaged.
After several medical operations at my ankle my both hips had to be replaced, based on the so called Birmingham Hip Resurfacing.
In the hospital I wrote a special Dutch languaged poem as a tribute to all very helplful people at the Diakonessen Hospital, renamed by me into Diakonessen Hotel.
Dutch languaged poem:
Man, 19 jaar,
nog géén vrouw noch kinderen, géén hypotheek vooralsnog,
KMA, para-opleiding
bij de commando’s, in de ban van de wing, dus toch,
Eerste para-brevet,
zo trots als een pauw, avonturieren met goede afloop,
spannend, ook
soms benauwd, doch nu nog nagenietend van die vuurdoop,
Man, 42 jaar,
één vrouw, twee zonen, drie hypotheken voor de ‘Nieuwegracht’,
als
interim-manager van Paracentrum Texel vindt hij nieuwe para-kracht.
‘Sky diven’
wordt steevast zijn lieve lust totdat de parachute een oester bleek,
zo gesloten
en dus ontstond er een doodstrijd in de lucht tot hij bijna bezweek.
190 kilometer
per uur, de laatste ontknopingen, chute niet zelf gevouwen, o zo dom.
Op het nippertje
ging de parachute dus toch open, harde landing, arm uit de kom.
Niet van
wijken weten, laatste ‘sky dive’, kicken, vanaf 3,5 kilometer extra hoog,
vrije val
brevet gehaald, duimen omhoog tot de arm opnieuw uit de kom vloog.
Bijna 200
kilometer per uur, géén arm vrij om
de parachute te kunnen trekken,
doch de in de
vrije val nabije ‘sky dive buddy’ liet deze pechvogel niet verrekken.
‘duckend’
dook deze para-compaen naar de tollende en ‘armlastige’ vrije valler,
met al die
dekselse en Texelse wolken werden de marges echter steeds smaller.
Buitelend
slaagden zij er samen in om op de valreep de parachute open te krijgen,
zodat er op
het laatste nippertje geen ‘ongepunt de grond in duiken’ zou dreigen.
Met een
bewegingloze arm is er bij een ‘matras-chute’ echter geen houden meer aan,
‘flairen’, (lees:
remmen) is immers uitgesloten, dus hard tegen de bodem gaan slaan.
Knallend op
een aardappelenveld, stuiterend, opverend en zwaar gewond,
rugwervelfractuur,
verbrijzelde enkel, de schouder was reeds eerder ongezond.
Vervoer per taxi
en per pont naar Den Helder, het Gemini ziekenhuis bood soelaas,
met zes
man/vrouw sterk de arm weer in de kom, sky diver verwordt tot houten Klaas.
Want na kabels
en takels kwam er ook nog een rugcorset en een harnas bij aan te pas,
zowaar nog
net geen dwarslaesie, dus was de para achteraf toch echt wel in zijn sas.
Vooral zijn grondhouding
werd stelselmatig van nog meer optimistische aard:
Niet zielig
door invaliditeit doch dankzij EXTRA leven monter en dus onvervaard.
De latere enkeloperatie
in het Diakonessenhuis in Utrecht was helaas minder geslaagd,
instabiliteit,
uiteindelijk toch voetscheefstand, het herstel werd nodeloos vertraagd.
Enkelimplantaat
in Nijmegen als mogelijk alternatief, doch wel met afstotingsgevaar ?
of toch maar Marco
van Basten’s pijnlijke gang volgen ?; ook dat leek naar en raar.
Met vijf
verschillende orthopedisch chirurgen werd naarstig naar oplossingen gezocht,
na rijp
beraad werd gekozen voor Hein van de Weijer in Zeist na een lange zoektocht.
Fixatie van
het bovenste spronggewricht na wat botzagen en met twee flinke bouten;
vervolgens
een langdurig doch wel voorspoedig herstel, veel om over na te kouten.
Doch
botverlies maakte een volledig verticale stand van de voet helaas onuitvoerbaar,
met prima orthopedisch
schoeisel werd een goede voetafwikkeling echter toch haalbaar.
Uiteindelijk
begon ook het losse onderste spronggewricht steeds meer op te spelen,
en kon zelfs
het orthopedische schoeisel de toegenomen Pisa-scheefstand niet verhelen.
Orthopedisch
onderzoek wees uit dat een derde enkeloperatie nodig bleek,
doch wat later
was er toch meer aan de hand toen ook het heupenpaar bezweek.
Vandaar het
in goede harmonie met Hein gekozen herstelplan in
drie fasen:
1. vervanging
rechterheup 2. dito links 3. reconstructie enkel; daarna uitblazen.
Man, 57 jaar,
echtgenote Joke, twee zonen & schoondochters en een nieuwe nazaat,
kleindochter
Lotte diende zich een jaar eerder aan binnen een gezin dat nu staat.
In plaats van
ooit drie hypotheken te Utrecht nog maar eentje en wel in Zeist,
Griffensteijnseplein
38, anno nu nog steeds met sternotering op een lange lijst.
Op locatie
Diakonessenhuis Zeist diende zich de 1e operatie-fase aan op 30
maart.
Toen kwamen
al rap de vele nieuwe dialogen op de inmiddels volgeschreven kaart.
Sandra zorgde voor prima opvang
in Zeist; Diakonessen-hotel in een andere taal
toch maar een
kamer apart in plaats van met demente of terminale dames op één zaal.
Ook stagiaire Lotte (bekende naam…) was zeer behulpzaam op het logistieke vlak.
Met een
nieuwe heup vanaf de OK terug naar de hotelkamer en snel op mijn gemak.
Dankzij prima
catering via Agnes en Willie genietend van uitstekende maaltijden,
later
afgelost door Rita en Jacqueline die mij ook steevast wisten te verblijden.
Complimenten zijn
zeker ook besteed aan de voor mij onbekend gebleven koks (m/v),
ook zij deden
echt hun best met inkoop en toebereiding en stemden mij zeer tevree.
Of het nu om
gezonde broodmaaltijden ging of om de echt warmere gerechten,
het gemotiveerde
Diakonessen-team wist het in ons aller voordeel te beslechten.
Maar tja, wat
wil je met verse vleeswaren van de boer met Frans Stalknecht als naam.
Boerenmarke
en zeker de kazen van Alkmaars Roem genieten ook een goede faam
Over
motivatie geschreven: de groeiende reeks enthousiaste verpleegvrouwen,
zoals Elise, Jansje, Sonja, Annemieke, Laura, Patricia en vele andere getrouwen.
Zij waren
allen onvermoeibaar, vaak goedlachs en toonden mij oprecht werkplezier,
het was een
komen en gaan daar in hotelkamer 4.07; zij brachten mij vaak veel vertier.
Fysiotherapeut Talita kreeg mij al weer rap met looprek en krukken aan de wandel.
Tevens een
kwestie van goed doceren en doseren, even vergeten mijn eigen handel.
Dankzij
Röntgen-fotograaf Nicole kwamen botten èn
chroom/cobalt goed in het zicht,
Hein was immers -ondanks mijn
‘hoge’ leeftijd- voor de Birmingham Hips gezwicht.
Ook zaalarts David liet zich tijdens zijn zaal- en kamerronde bepaald niet
onbetuigd,
zeker niet na
lezing van mijn medisch dossier dat van nogal wat complicaties getuigt
Van hoog tot
laag was men in dit Zeister hotel voor mij actief, zowaar zelfs pro-actief,
zoals Cynthia die in het weekeinde mijn hotelkamer goed wist te kuisen, o zo
lief. ’
s
Anderendaags nam Malti de schoonmaakhonneurs weer
ten volle waar
en zag
vlijtige Annette nog even kans mijn bed te verschonen, zonneklaar.
Er kwam na
zoveel dagen beslist nog geen einde aan het diaconale verzorgen,
want ook Marian, Ineke, Monique en Jeanette wisten prettige hulp te
borgen.
En wat te
denken van Marlies en Marjolijn; ook zij gingen er helemaal voor.
Ik heb geen
valse noten mogen horen binnen dit goed gestemde Diakonessenkoor.
Ook Talita’s vervanger Carla wist haar fysio-klus met
mij goed te klaren,
voor haar
hadden wij tot slot het met krukken trappen lopen kunnen bewaren.
Binnen de
gestelde termijn mocht ik terug naar mijn andere Zeister thuis,
eerder dan ik
eigenlijk zelf wilde, nu dus verder revalideren in eigen huis.
Daarbij zorgt
mijn gade Joke alhier voor goede thuis- in casu mantelzorg
en staat zij
in het verlengde van ‘Diakonessen’ voor optimale aandacht borg
Graag kom ik
binnenkort terug voor mijn volledig versleten heup aan de linkerkant.
Momenteel een
beperkte actieradius, dus nu niet voor herbebossing in het buitenland.
Tijd voor
rentmeesterlijke revalidatie, waarop ik mij nu met Rik Broekhoff voorbereid.
Weer
gepassioneerd paardrijden op Candalilla is voor mij in Costa Rica toekomstige
tijd.
Aan het platina-team van
Diakonessenhuis Zeist nogmaals hartelijke dankwoorden,
want het waren jullie
collectieve en welgemeende zorgen die mij zeer bekoorden…
Cor Denneman,
Griffensteijnseplein 38,
3703 BG Zeist
